Newsletter podatkocentryczny #10

1. Przełom w podatkach: NSA otwiera drogę do wznowienia postępowania z nowymi dowodami. 
2. NSA po stronie podatników: parkowanie pod miejscem zamieszkania nie odbiera prawa do odliczenia 100% VAT 
3. Kasowy PIT: Nowe zasady od 2026 roku – wyższy limit przychodów! 
4. Od cukru po taurynę. Kompleksowe zmiany w podatku cukrowym.
5. Kalendarium

Przełom w podatkach: NSA otwiera drogę do wznowienia postępowania z nowymi dowodami. 

Naczelny Sąd Administracyjny 13 października 2025 r. w siedmioosobowym składzie podjął przełomową uchwałę dotyczącą wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną. Uchwała NSA to ważny krok w kierunku wzmocnienia praw podatników. Dzięki niej przedsiębiorcy zyskują nowe możliwości w zakresie kwestionowania ostatecznych decyzji podatkowych (sygn. II FPS 3/25). 

Instytucja wznowienia postępowania to tryb nadzwyczajny, który został uregulowany w art. 240 §1 ordynacji podatkowej. Zgodnie z dyspozycją artykułu wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest możliwe, jeżeli:  

1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 
2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 
3. decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 
4. strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 
5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 
   
   5a) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję, wskazujące na wystąpienie unikania opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 lub nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lub możliwość zastosowania środków ograniczających umowne korzyści; 
6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 
7. decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 
8. została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 
9. ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;
10. rozstrzygnięcie zapadłe w toku procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych ma wpływ na treść wydanej decyzji; 
11. orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji;
12. uprawnienia określone w art. 119j § 1 mają wpływ na treść decyzji.

Dotychczas rozbieżności w orzecznictwie budziła przesłanka wznowienia postępowania określona w punkcie 5, dotycząca wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, ale nieznanych organowi, który ją wydał. W judykaturze wyklarowały się dwie przeciwstawne linie orzecznicze. Jedno ze stanowisk prezentowało negatywny pogląd dla podatnika i optowało na stanowisku, że jeżeli podatnik znał okoliczności już na etapie trwającego postępowania, jednak ich nie powołał, nie może tym samym żądać na ich podstawie wznowienia postępowania. Takie stanowisko było popierane m.in. przez Ministra Finansów czy Prokuratora Generalnego. Sądy podkreślały szczególną istotę określenia „wyjście na jaw” jako dowodów, które nie są znane nikomu, w tym również stronie postępowania – podatnikowi. 

Po drugiej stronie prezentowano pogląd przeciwny, że wznowienie postępowania na podstawie okoliczności, które były znane podatnikowi, jednak nie zostały powołane przed organem w czasie wydania decyzji, jest jak najbardziej możliwe. Zwolennicy tej wykładni argumentują, że nowe okoliczności lub dowody mają na celu usunięcie stanu niewiedzy organu, a nie podatnika. Ten pogląd rekomendował również Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Krajowa Izba Doradców Podatkowych, która w tym przedmiocie wydała opinię amicus curiae. 

Ostatecznie w reakcji na wniosek Prezesa NSA, który dostrzegł rozbieżności wynikające z różnorodnej interpretacji przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, popierając linię interpretacyjną przychylną podatnikowi.  

NSA w uchwale stwierdził, że: 

Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną za przesłankę wznowienia postępowania na wniosek strony mogą być uznane nowe okoliczności lub nowe dowody, które były znane stronie w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, ale strona ich nie powołała.

Jest to zdecydowanie bardziej liberalna wykładnia, która wzmacnia ochronę podatników, jednocześnie dając im nowe możliwości wzruszalności decyzji ostatecznej.  

NSA w uzasadnieniu wskazał, że najważniejszą rolę odegrała wykładnia językowa art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w którym to zostało użyte sformułowanie „nieznane organowi, który wydał decyzję”. W przepisie nie powołano się na wiedzę bądź niewiedzę podatnika, a wyłącznie organu, i to jego stan wiedzy jest istotny w momencie wydania decyzji. Podatnik mógł posiadać wiedzę na temat okoliczności, jednak kierując się różnymi przesłankami mógł się na nią nie powołać. Przytoczenie nowych dowodów bądź powołanie nowych okoliczności ma na celu głównie usunięcie niewiedzy organu, a nie samego podatnika. 

NSA podkreślił, że podatnika w tym przypadku ogranicza określony przepisami termin przedawnienia i do czasu jego upływu podatnik powołując się na nowe okoliczności może dążyć do wznowienia postępowania. 

Jest to szczególnie istotna uchwała, która przyczyni się do ujednolicenia rozbieżnych interpretacji przepisów, które występowały w orzecznictwie sądów administracyjnych, to z kolei prowadzi do większej przewidywalności prawa podatkowego i zmniejsza ryzyko arbitralnych decyzji organów podatkowych. Uchwała umożliwia ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu o nowe dowody nawet, jeśli wcześniej podatnik nie przedstawił ich w toku postępowania. Uchwała jest wiążąca dla sądów orzekających w danej materii.  

Źródło:

• Uchwała 7 sędziów NSA z 13 października 2025 r., sygn. II FPS 3/25 

NSA po stronie podatników: parkowanie pod miejscem zamieszkania nie odbiera prawa do odliczenia 100% VAT

3 października 2025 r. NSA orzekł, że parkowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania podatnika nie przesądza o wykorzystaniu pojazdu do celów prywatnych, a tym samym nie wyklucza prawa do pełnego odliczenia VAT. Jest to stanowisko wpisujące się w aktualną linię orzeczniczą i pozostające w opozycji do praktykowanego podejścia fiskusa (I FSK 1618/22). 

Orzeczenie zostało wydane w następstwie rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej, wniesionej przez DKIS. Stan faktyczny dotyczył podatnika, który zwrócił się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej możliwości odliczenia 100% VAT wynikającego z faktur dokumentujących wydatki na eksploatację samochodu osobowego wykorzystywanego w ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawca jest podatnikiem VAT, prowadzącym JDG. Na potrzeby wykonywanej działalności podatnik wykorzystuje samochód osobowy, który jest eksploatowany wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co też było jednoznacznie wskazane we wniosku. Wnioskodawca wprowadził regulamin, na podstawie którego został określony sposób wykorzystania samochodu wykluczający użycie tego pojazdu do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą – celów prywatnych. Ze względu na fakt, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i nie zatrudnia pracowników, jedyną osobą korzystającą jest wnioskodawca, co też gwarantuje, że pojazd jest eksploatowany wyłącznie w sposób przewidziany w regulaminie, czyli do celów wykonywanej działalności gospodarczej, do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W godzinach pracy pojazd jest parkowany pod budynkiem inwestycji, natomiast po godzinach pracy samochód jest zaparkowany pod siedzibą firmy, której adres niemiecki jest jednocześnie miejscem zamieszkania wnioskodawcy. W związku z przedstawionym stanem faktycznym, podatnik zwrócił się z następującym pytaniem:  

Czy można odliczyć całość kwoty VAT za zakupy dotyczące eksploatowania samochodu osobowego wykorzystywanego tylko do działalności gospodarczej (paliwo, serwis, naprawa, części samochodowe, przegląd samochodu), czy jest jakiś limit, który wyznacza ewidencja przebiegu pojazdu (gdzie ilość przejechanych kilometrów przeliczana jest przez odpowiednią stawkę) i czy ta wyliczona wartość ma być odpowiednikiem do odliczenia kwoty VAT?

Na wszystkie kwestie w ocenie wnioskodawcy należało odpowiedzieć twierdząco. Podatnik uznał, że można odliczyć VAT od wszystkich kosztów eksploatacyjnych oraz że nie obowiązuje go w tej materii żaden limit.  

DKIS nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, a w jego ocenie podatnik mógł odliczyć wyłącznie 50% kwoty podatku VAT od wydatków związanych z pojazdem. Zdaniem fiskusa sam fakt zaparkowania samochodu pod miejscem zamieszkania daje możliwość potencjalnego użycia go do celów prywatnych, niezwiązanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, co też daje prawo do skategoryzowania takiego pojazdu jako wykorzystywanego w sposób mieszany. Organ podkreślił, że nawet jednorazowe użycie pojazdu, służące zaspokojeniu prywatnych potrzeb, daje prawo do uznania wykorzystania samochodu w sposób mieszany, co jednocześnie przesądza, że podatnik może odliczyć jedynie 50% kwoty podatku VAT od wydatków związanych z pojazdem. Fiskus podkreślił, że bez znaczenia jest też moment, w którym to użycie ma miejsce podczas całego okresu użytkowania przez podatnika danego pojazdu, żeby uznać ten pojazd za wykorzystywany do celów mieszanych. 

Stanowiska DKIS nie podzielił zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny, który ostatecznie oddalił skargę kasacyjną. W ocenie sądów wykładnia dokonana przez organ podatkowy była zbyt daleko idąca. WSA wskazał, że organ jest związany stanem faktycznym przedstawionym we wniosku, z którego wynika, że samochód jest wykorzystywany wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co dodatkowo zostało potwierdzone m.in. wprowadzonym przez wnioskodawcę regulaminem, ewidencją przebiegu pojazdu czy chociażby wskazaniem przez przedsiębiorcę samochodów wykorzystywanych do celów prywatnych. Przypisanie wykorzystania mieszanego samochodu tylko na podstawie miejsca parkowania, w tym wypadku pod adresem zamieszkania, który jest jednocześnie adresem prowadzonej działalności gospodarczej, jest przejawem nadinterpretacji. NSA podzielił pogląd sądu niższej instancji, podkreślając, że sam fakt parkowania samochodu firmowego pod miejscem zamieszkania nie może przesądzać automatycznie o jego wykorzystaniu w sposób mieszany, a tym samym ograniczać odliczenie VAT do poziomu 50%. Stanowisko DKIS jest oparte na domniemaniu, które nie znajduje oparcia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. 

Jest to korzystny wyrok NSA, który potwierdza stanowisko prezentowane przez judykaturę, choćby w dotychczasowych orzeczeniach NSA z 21 marca 2024 r. (I FSK 1684/21) czy też z 5 kwietnia 2023 r. (I FSK 1995/19). Orzeczenie ma istotny charakter dla przedsiębiorców i po raz kolejny neguje utartą praktykę organów podatkowych. Domniemanie dotyczące pojazdów do 3,5 tony jest szczególnie problematyczne. Ograniczenie odliczenia VAT do 50% zwiększa koszty prowadzenia działalności gospodarczej dla przedsiębiorców, którzy korzystają z samochodów służbowych. W praktyce, przedsiębiorcy powinni dokładnie dokumentować sposób wykorzystywania swoich pojazdów, aby móc udowodnić, że ich użycie jest w przeważającej mierze służbowe. 

Źrodło:

• I FSK 1618/22 – Wyrok NSA z 2025-10-03 
• I SA/Rz 272/22 – Wyrok WSA w Rzeszowie z 2022-07-28 

Kasowy PIT: Nowe zasady od 2026 roku – wyższy limit przychodów!

Rada Ministrów przyjęła nowelizację ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na mocy której od 1 stycznia 2026 r. zostanie podwyższony limit przychodów, który uprawnia do wyboru „kasowego PIT”. Zgodnie z założeniami projektu, limit zostanie podwojony, co jednocześnie powiększy grono podmiotów uprawnionych do skorzystania z tej metody rozliczenia. 

PIT kasowy to specyficzna metoda rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych, opierająca się na rzeczywistym przepływie pieniędzy. Przedsiębiorcy płacą podatek dochodowy dopiero w momencie, gdy otrzymują zapłatę od swoich kontrahentów. Metoda ta pozwala na rozliczanie przychodów i kosztów w dacie zapłaty za fakturę. To oznacza, że przychody są rozpoznawane w momencie ich otrzymania, a koszty w momencie uregulowania zobowiązań. W polskim systemie podatkowym funkcjonuje od 1 stycznia 2025 r. Obecnie do wyboru tej metody rozliczenia byli uprawnieni przedsiębiorcy, których przychody nie przekroczyły kwoty 1 mln złotych. Z kasowej metody rozliczenia mogą skorzystać podmioty prowadzące działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz przedsiębiorcy rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej w danym roku podatkowym, niezależnie od wysokości osiągniętych przychodów w tym roku, pod warunkiem, że ich przewidywane przychody nie przekroczą obowiązującego limitu, który do końca bieżącego roku wynosi 1 mln złotych.  

Jak wynika z dyspozycji art. 14c ustawy o PIT podmiot, który chce skorzystać z powyższej metody, musi spełnić łącznie następujące warunki: 

• przychody z prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej w roku bezpośrednio poprzedzającym rok podatkowy nie przekroczyły kwoty 1 000 000 zł, przy czym w przypadku przedsiębiorstwa w spadku w przychodach uwzględnia się również przychody z działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie przez zmarłego przedsiębiorcę; 
• w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie prowadzi ksiąg rachunkowych; 
• złoży właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze metody kasowej rozliczania przychodów w terminie do dnia 20 lutego roku podatkowego, a w przypadku podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego – w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu rozpoczęcia działalności gospodarczej, a jeżeli rozpoczęcie działalności gospodarczej nastąpiło w grudniu roku podatkowego – w terminie do końca roku podatkowego.

W ramach realizacji założeń programu deregulacyjnego została przyjęta nowelizacja, na mocy której limit przychodów zostanie zwiększony do 2 mln złotych, co jednocześnie zwiększy grono uprawnionych przedsiębiorców do wybrania tej metody rozliczenia. Jak wynika z szacunków Ministerstwa Finansów, szczególnie na zmianie zyskają mikro i mali przedsiębiorcy, których przychody w 2025 r. nie przekroczą kwoty 2 mln złotych. 

Nowy limit, zgodnie z założeniami, zacznie obowiązywać od 1 stycznia 2026 roku, co daje przedsiębiorcom czas na dostosowanie się do nowych przepisów. Podniesienie kwoty przychodów dla kasowego PIT to krok w dobrym kierunku, który ma na celu wsparcie małych i średnich przedsiębiorstw. Zmiana ta może przynieść realne korzyści finansowe i ułatwić prowadzenie działalności gospodarczej.  

Warto śledzić dalsze informacje na temat zmian i przygotować się na nowe zasady rozliczeń podatkowych. 

Źródło:

• Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz.U. z 2025 r., poz. 1366 

Od cukru po taurynę. Kompleksowe zmiany w podatku cukrowym 

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów poinformowała, że 14 października bieżącego roku rząd przyjął projekt zmian w ustawie o zdrowiu publicznym, które przewidują wzrost opłaty cukrowej. Wejście w życie podwyższonych stawek zaplanowano na styczeń 2026 r.  

Opłata cukrowa tj. „opłata od środków spożywczych”, to danina nałożona na napoje zawierające cukry, substancje słodzące, kofeinę lub taurynę, wprowadzane na polski rynek. Głównym celem jej wprowadzania było ograniczenie spożycia tych napojów, wspieranie prozdrowotnych wyborów konsumentów oraz motywowanie producentów do zmniejszenia zawartości cukru w swoich produktach. 

Zgodnie z polskimi regulacjami, jest ona ustalana jako suma dwóch składników na litr napoju: stałego i zmiennego. W polskim systemie podatkowym obowiązuje od 1 stycznia 2021 r.  

Obecnie struktury opłat przedstawiają się następująco:

• Opłata stała: Wynosi 0,50 zł za każdy litr napoju, który zawiera do 5 gramów cukru na 100 ml lub jakikolwiek słodzik. 
• Opłata zmienna: Za każdy gram cukru powyżej progu 5 gramów opłata wzrasta z 0,05 zł do 0,10 zł. 
• Maksymalna wysokość daniny: 1,20 zł. 

W ocenie Ministerstwa Finansów celem zapowiedzianych zmian jest zwiększenie skuteczności opłaty od środków spożywczych (tzw. opłaty cukrowej) oraz stymulowania prozdrowotnych wyborów konsumentów. Dodatkowo zasadne jest wyeliminowanie ograniczeń oraz wątpliwości interpretacyjnych związanych ze stosowaniem obowiązujących przepisów. 

Zgodnie z założeniami nowelizacji od stycznia 2026 r. stawki wzrosną w następujący sposób:  

• Podwyższenie opłaty stałej: Opłata za napoje zawierające cukry lub substancje słodzące wzrośnie z 0,50 zł do 0,70 zł za każdy litr napoju, który zawiera do 5 gramów cukru na 100 ml lub jakikolwiek słodzik. 
• Zwiększenie opłaty zmiennej: Opłata za każdy gram cukru powyżej progu 5 gramów wzrośnie z 0,05 zł do 0,10 zł. 
• Maksymalna wysokość daniny: Nowa maksymalna wysokość podatku wyniesie 1,80 zł za litr, w porównaniu do obecnego limitu wynoszącego 1,20 zł. 
• Zmiany w opłatach za napoje energetyczne: Opłata za zawartość kofeiny lub tauryny w napojach energetycznych wzrośnie dziesięciokrotnie, z 0,10 zł do 1,00 zł za litr. 

Ponadto w celu ułatwienia ustalenia podmiotu zobowiązanego do zapłaty, na mocy nowelizacji nastąpi przeniesienie obowiązku zapłaty podatku z podmiotów dokonujących sprzedaży detalicznej lub sprzedających napoje do punktów sprzedaży detalicznej na producentów, importerów oraz podmioty nabywające wewnątrzwspólnotowo napoje. Jak wynika z uzasadnienia projektu, zostały doprecyzowane zasady naliczania opłat poprzez wskazanie, że opłata od środków spożywczych jest obliczana od łącznej ilości cukrów zawartych w napoju (dodanych + naturalnych), czyli od ilości cukrów wskazanej w informacji o wartości odżywczej umieszczanej na opakowaniu jednostkowym napoju.  

Dodatkowo opłatą zostały objęte suplementy diety w postaci napoju, z wyłączeniem tych, które oferowane są do sprzedaży w opakowaniach nieprzekraczających 200 ml, oraz napojów zawierających co najmniej 20% soku i do 5 g cukrów, jednocześnie mające w składzie kofeinę lub taurynę lub substancje słodzące. Ponadto opłata dotknie wszystkie koncentraty niezależnie od ich postaci, aby wyeliminować wątpliwości dotyczące objęcia opłatą tych produktów. Ze względu na zdecydowanie wyższą zawartość cukru w skoncentrowanym produkcie w stosunku do wyrobu gotowego do spożycia, zmiany obejmą również koncentraty. W uzasadnieniu zostały wskazane również produkty, które zostały wyłączone spod opłaty od środków spożywczych i należą do nich:  

• Napoje będące mieszaniną wody i soku owocowego, warzywno-owocowego, owocowo-warzywnego lub warzywnego, z zastrzeżeniem, że nie dodano do tego napoju cukrów, substancji słodzących ani kofeiny lub tauryny.  
• Nektary z pigwy, rokitnika, aronii, czarnej porzeczki, agrestu lub wiśni, w których zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 13g w przeliczeniu na 100 ml napoju oraz nie dodano do nich kofeiny lub tauryny lub substancji słodzących. 

Dodatkowo przewidziano możliwość zwrotu opłaty cukrowej w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy lub eksportu napojów. Te zmiany mają na celu nie tylko zwiększenie wpływów do budżetu, ale także promowanie zdrowszych wyborów żywieniowych wśród konsumentów. Wyższe opłaty mogą zniechęcać do spożywania napojów wysokosłodzonych, co jest korzystne dla zdrowia publicznego. Nowe stawki wejdą w życie od 1 stycznia 2026 r.  

Źródło:

• Projekt ustawy o zmianie ustawy o zdrowiu publicznym oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kalendarium

Ważne terminy podatkowe

31.10.2025 r.

• Ewidencja o transgranicznych płatnościach za III kwartał 2025 r. – udostępnienie Krajowej Administracji Skarbowej  
• Deklaracja VIN-DO za III kwartał 2025 r. 
• Deklaracja w zakresie procedury importu VII-DO za wrzesień 2025 r. 
• PEFRON – wniosek o refundację zapłaconych składek emerytalno-rentowych za sierpień 2025 r. 

05.11.2025 r.

• Deklaracja VAT-14 – wewnątrzwspólnotowe nabycie paliw, należna kwota podatku VAT za październik 2025 r.  

07.11.2025 r.

• Wpłata podatku dochodowego za październik 2025 w formie karty podatkowej 
• Deklaracja o wysokości dochodu z niezrealizowanych zysków CIT-NZ za październik 2025 r. oraz wpłata podatku należnego wykazanego w tej deklaracji. 
• Deklaracje PIT-NZ i PIT-NZS za październik 2025 r. oraz wpłata podatku należnego wynikającego z deklaracji. 
• Informacja CIT-7 dla podatników, wpłata zryczałtowanego podatku dochodowego pobranego w październiku 2025 r. od dochodów z dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych

10.11.2025 r.

• INTRASTAT – złożenie zgłoszenia za październik 2025 r.