Komponenty i ich ujęcie w ewidencji środków trwałych

Jednostki, które przyjmują środki trwałe składające się z części dodatkowych i peryferyjnych, często decydują się na wskazanie w dokumentacji źródłowej środka trwałego wartości składników tworzących zbiorczy obiekt inwentarzowy. Nie ma w ustawie o rachunkowości ani w ustawach podatkowych definicji tzw. komponentów, ale na potrzeby wewnętrzne można je przy środku trwałym zidentyfikować.

Zgodnie z MSR 16, jeżeli w ramach środka trwałego można wyróżnić inne fizyczne elementy o zmiennej konfiguracji, istotne w stosunku do jego wartości całkowitej i posiadające odmienny okres używania, to powinien on być podzielony na istotne komponenty według różnego czasu i sposobu eksploatacji oraz remontów. Jeśli jednostka planuje identyfikować komponenty, powinna to zawrzeć w swojej polityce rachunkowości.

Środek trwały w momencie klasyfikacji do właściwej grupy powinien zawierać minimalny zestaw części składowych wystarczających do tego, aby mógł być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem, już po dokonanym montażu i naprawie. Przykładem takiego składnika majątku może być infrastruktura techniczna.

Komponenty powinny działać jako jeden zintegrowany technicznie i funkcjonalnie obiekt, którego wszystkie elementy współpracują ze sobą zgodnie z projektem technicznym. Poszczególne elementy komponentów, takie jak anteny, okablowanie, elementy łącznikowe, elementy montażowe i konstrukcyjne oraz instalacja elektryczna zasilająca system, powinny współdziałać i wzajemnie się uzupełniać. Każdy z tych elementów pełni określoną funkcję techniczną, jednak dopiero ich łączne wykorzystanie pozwala na osiągnięcie celu, dla którego zostały nabyte i zainstalowane.

Takie części środka trwałego można zakwalifikować do ewidencji środków trwałych w momencie przyjęcia ich do używania w danej lokalizacji. Komponenty stanowią jeden środek trwały podlegający klasyfikacji do właściwej grupy. W przypadku infrastruktury technicznej podlega ona ujęciu w grupie 6 KŚT – „Urządzenia techniczne”, w podgrupie 62 „Urządzenia telewizyjne i radiotechniczne, urządzenia i aparaty dla telefonii” oraz w rodzaju 629. Klasyfikacja ta została dokonana (podobnie w interpretacji Dyrektora KIS z 6 lipca 2026 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.250.2026.2.LG) z uwagi na funkcję techniczną komponentów, których zasadniczy element stanowią anteny służące do odbioru i dystrybucji sygnału telekomunikacyjnego, wraz z pozostałymi elementami technicznymi niezbędnymi do ich prawidłowego działania.

Wyodrębnienie komponentów wynika też z faktu, iż mogą zostać zdemontowane i przeniesione do innej lokalizacji, nie są trwale związane z budynkiem i zachowują swoją funkcjonalność jako element infrastruktury technicznej. Te składniki majątku będą widoczne w strukturze JPK_ST_KR składanej przez podatnika do urzędu skarbowego po raz pierwszy za 2026 rok.

Wyodrębnienie przydaje się również w przypadku odłączenia części peryferyjnych od środka trwałego, ponieważ łatwiej wówczas określić, o jaką kwotę pomniejszyć wartość początkową i dotychczasowe umorzenie. Zmniejszenie ujmuje się w kolumnie E15 i E24 i traktuje jako tzw. likwidację częściową.

Prawidłowa ocena skutków prawnych i podatkowych wymaga nie tylko znajomości przepisów, ale także doświadczenia w ich praktycznym stosowaniu. Zakres wsparcia LEX4you w tym obszarze możesz sprawdzić tutaj: https://lex4you.pl/uslugi/

dr Małgorzata Rzeszutek
doradca podatkowy